İyi,kötü dikti omuzlarım sahnedeki her bir rolümdeBazen korkup gömülsemde siyahlarımaMavi bir umut karşılardı ummadığım anlarda.Az konuşur,çok şey anlattığıma inanırdımAma beş parmağımı geçermiydi beni anlayanlar?bilmiyorumOlsun varsın,pişman...
Şehir bembeyazdı,caddeleri sokakları geniş,insanları o şehir kadar soğuk ve sessiz görünüyordu...yürüyordum ,,bir tek yüz tanıdık gelmese bile bakıp gülümsemeye çalışıyor ,içimde biraz...
Düşlerimde büyüttüm ben sevdalarımı ...Halbuki yaşanmış pek fazla birşey yoktu ruhumu okşayan..İçimdeki Dünya'm sebeplerimi tüketti ,bense kabullendim yalanları...Ne kadr özgür olurdum rüyalarımda uçurumlara koşarkengözlerim kapalı...
Tuhaf bir his ,kelimelerime sarılıyor...hayallerimin gölgesinde yaşadığım hayatıma söylediğim bir şarkı gibi gerçekleri haykırıp yüzüme ,canımı yakıyor.Çok mu zor hayattan korkmuyormuş gibi davranmak,aciz...
Boğuyor bu sokaklar ruhumun kıvrımlarınıSilik anılarım düşlerimi zorluyor bazen suskun ilerleyişlerimdeDelicesine gerçeklerini paylaşmak istiyor kalbim, ama zorluyorum kapılarımı,üzerime düşüyor parçalanmış sevinçlerim..
-Karanlık! çok karanlık burası ,gözlerim üzerindeki ağırlığı taşıyamayacak kadar yorgun. Bir rüyanın giriş katındayım .Bu kez romantik-komedi tarzında bir film gibi olucak sanırım, rüyalarımda yaşadığım...
pencereden görebildiğim tek şey kocaman bir çam ağacı.Ağacın üzerinde beyaz tozlar olmadığı için karın yağmadığını anlayabiliyorum:)bir koğuşta değilim yanlış anlaşılmasın ,fabrikada stajdaym sadece:)sanırım çok fazla...